Debacle in Nijeveen. Na en voorbeschouwing Tim.

 Wat had ik weinig zin om dit verslag te schrijven, gatver. In tegenstelling tot bij Fortuna – waar elk punt vooraf mooi meegenomen was – is het heel moeilijk nog een positieve draai aan afgelopen zaterdag te geven. Dé kans om een substantieel gat te slaan met tenminste twee concurrenten voor plaats acht werd in ruim 50 minuten met hard werken en veel beleving gecreëerd, en vervolgens in nog geen 10 op gruwelijke manier verkwanseld. Gaf je in Delft simpelweg niet thuis in de aanval, in Nijeveen regende het ook in de verdediging cadeautjes voor de tegenstander. Na ze eerst vrijwel knock-out te hebben geslagen, lapten we ze op, hielpen we ze in het zadel en gebruikten we ook nog eens onze eigen sporen om DOS’46 in de persoon van het Friese paard Noël van den Honig over ons heen te laten denderen. Met de punten in de tas verdween hij eerst aan de horizon en verschijnt hij nu hijgend samen met medebelager DeetosSnel/Volhuis in onze nek.

 

Melodramatisch genoeg? Wat mij betreft nog niet eens. Want je mag toch wel erkennen dat je bij winst afgelopen zaterdag misschien al wel zo goed als veilig had kunnen zijn. Het gat van respectievelijk 4 (Op DeetosSnel/Volhuis), 5 (op DOS’46) en 9 (op Nic./Alfa-college) zou door genoemde ploegen niet zomaar goed zijn gemaakt. Nu staan ze op 2, 1 en 7 punten. Nog wel steeds op achterstand, maar DOS’46 en DeetosSnel treffen elkaar komende zaterdag en één van hen kan dus gelijk komen als wij het in eigen huis niet redden tegen landskampioen TOP/Wereldtickets.nl. Maar zover is het nog bij lange na niet.

 

Ik schreef dat ik het moeilijk vond om nog iets positiefs te schrijven en dat komt vooral omdat ik me het amper kan herinneren. Het heeft allemaal plaats moeten maken voor die laatste 600 seconden, een wel heel vervelende kortfilm die nog best lang heeft rondgespookt (en inmiddels ook al deels op YouTube te zien is, voor degenen die het leed nog eens opnieuw willen meemaken). Maar goed dat er nog statistieken worden bijgehouden. Dat biedt me toch nog wat houvast om wat gedetailleerder het scoreverloop en spelbeeld in te gaan.

 

Het was een heuse vierkamp tegen DOS’46, afgelopen zaterdag. Zowel 1, 2, 3 en A1 speelden tegen haar Nijeveense tegenhangers. De eerste twee teams speelden in Nijeveen, de laatste twee in Bennekom. Toen we De Eendracht binnenliepen stond 2 met nog een kwartier te gaan op een achterstand die ze helaas niet meer goed hebben kunnen maken (ondanks drie vermeldenswaardige doelpunten van Benjamin). A1 deed het beter tegen de toen nog ongeslagen koploper, kwam op een riante voorsprong, gaf deze uit handen, maar pakte toch nog de volle winst toen Chris in de laatste seconden de winnende binnenprikte. Ook het derde sleepte er in de slotfase een overwinning uit. Geen voorbode voor het eerste, helaas.

 

Het begin van 1 (in de vaste opstelling) was onstuimig, op z’n zachts gezegd. Vak-D was aanwezig en onze heren ook. Steven poeierde z’n eerste afstandsschot raak en huppelde direct naar Jos voor een low-five (Jos zat uiteraard heel hard te herstellen op de bank). Jasper herhaalde dit (wel zonder een bezoekje aan Jos) en na de vakwissel vlogen ook twee schoten van Momo binnen: 0-4. Blijft trouwens mooi hoe onze topscoorder na elk schot dat goed valt, rondspringt alsof het de wedstrijd heeft beslist.

 

Verdedigend stond het aardig, ook omdat DOS’46 slordig uit de startblokken kwam. Momo moest Casper Boom bewaken en zou dit de hele wedstrijd naar behoren doen, want Boom kwam slechts tot 2 afstandstreffers (en aan één daarvan kon Momo echt niets doen). Ruben mocht het onder de paal uitvechten met Noël van der Honig. Aan de andere kant was het reus Jasper vs. reus Sjors Keij en spits Steven vs. spits Henco Pullen. De dameskoppels waren Jessica/Wilma/Senna/Hester tegenover respectievelijk Ilona Feikema/Janine Slabbekoorn-Pullen/Tess de Jong/Jiska Sinnema.

 

Na de 0-4 waren er eigenlijk alleen nog Bennekommers te horen, iets wat Van der Honig blijkbaar irriteerde. Hij smeet een bal het meegereisde publiek in, wat hem op een strenge vermaning van de verder nogal warrig leidende scheidsrechter Alle Visser kwam te staan. Het paste wel in het plaatje, want het venijn kwam weer wat terug in de Nijeveense ploeg, die het dichtbij de korf zocht omdat het afstandsschot nog niet op peil was. Tegenover twee doorloopballen, één afstandsschot, drie strafworpen, één vrije bal en twee korte schoten van DOS’46, stonden slechts drie afstandsschoten (Momo, Steven, Senna) en een stip (Momo) van DVO, waardoor de Nijeveners voor het eerst in de wedstrijd op voorsprong kwamen: 9-8. In deze periode stond botte pech met name de scores van Steven in de weg.

 

Momo, bloedfanatiek, baalde zichtbaar van de vele tegentreffers en het feit dat hij wat minder in stelling werd (of kon worden) gebracht. Gelukkig was de voorsprong van DOS’46 voor DVO het sein om een tandje bij te schakelen en met rust was er dankzij doelpunten van Steven, Momo (2x), Senna en Jasper (stip) weer een gaatje ontstaan (11-13). Keij en Pullen scoorden tegen. Tijdens het oponthoud kwam het goede nieuws over de A1 de mobiele telefoons binnen en vol goede moed begonnen in ieder geval de supporters aan de tweede helft. Bij het inlopen waren Steven en Momo wat aan het ginnegappen (een vrij suf en oubollige woordkeus, maar het dekt de lading wel), dus zij zagen het ook zitten.

 

De rest van de selectie blijkbaar ook, want binnen twee minuten was het gat vier door treffers van Steven (afstand) en Hester (schotje achter de paal). Pullen zorgde vanaf de stip voor 12-15, waarna Wilma en Jasper van afstand voor 12-17 zorgden. Vijf punten los en het betere van het spel: dat moest en zou goed gaan komen! Boom zorgde met zijn eerste afstandstreffers voor 13-17 en toen deed Herman van Gunst op bijzondere wijze van zich spreken. Hij is nog altijd degene die de gouden generatie van DOS’46 naar landstitels leidde en heeft nog altijd de kwaliteit om ook van achter de zijlijn een wedstrijd te doen kantelen. En afgelopen zaterdag liet hij zien waartoe hij in staat is.

 

Henco Pullen was topscoorder, maar had het tegen Jasper lastig in de rebound en moest er dus aan geloven. Jasper zal even hebben opgekeken toen Sven Jonker – nog groter dan hem – aan kwam lopen. Met vijf doelpunten achterstand je topscoorder wisselen om de rebound te versterken: je moet het maar durven. Maar sinds de wissel was DOS’46 binnen én buiten de lijnen een compleet ander team. Er werd rondom de korf veel meer druk gegeven, waardoor het soms 15 seconde duurde voordat er goed en wel een aangeef stond. Omdat ook voorin de ballijnen fanatiek werden afgedekt, konden Momo en Steven na de uitpass elk nauwelijks dubbelen om in schotpositie te komen. Van der Honig was Momo een stapje dichterbij gaan volgen en Steven kreeg met Keij langere armen tegenover zich om overheen te schieten.

 

10 minuten kwam DVO niet tot scoren, terwijl bij DOS’46 het afstandsschot eindelijk begon te lopen. Via Sinnema, Keij en Van der Honig werd het 16-17. DVO forceerde hierop de 16-18 (Senna) en na een strafworp van Jonker de 17-19 (stip Momo) en 17-20 (typische Hester-omdraaibal), maar DOS’46 was niet onder de indruk. Het publiek pikte de geestdrift van de thuisploeg op en begon zich ook met het lawaai te bemoeien. Van der Honig was opnieuw zuiver van afstand, waarna Wilma voor het eerst in veel wedstrijden weer eens profiteerde van het voorverdedigen van haar directe tegenstandster: 18-21.

 

Nog steeds een gaatje van drie dus en met nog 7 minuten te gaan was er volgens scorebordjournalistiek nog niet zo heel veel aan de hand. De wijze waarop beide ploegen echter in het veld stonden, zorgde voor een onheilspellend gevoel. Zeker toen sommige DVO-supporters al ‘Fortuna’ begonnen te fluisteren. En inderdaad: DOS’46 gooide aanvallend alle remmen los en DVO gooide alle deuren open. De plaatsfouten stapelden zich op en de arme Ruben ving geen bal meer af tegen Boom, die, met alle respect voor zijn korfbalkwaliteiten, onder de paal toch een dropje is dat Ruben op hoort te vreten. Boom toonde in de slotfase aan hoeveel ervaring en kwaliteiten hij nog altijd bezit, want hij was telkens precies op het juiste moment op de juiste plaats.

 

DOS’46 scoorde vanaf de goal van Wilma één doelpunt per minuut. Op 53.56 zorgde Tess de Jong van afstand voor 19-21. Op 55.32 kreeg Van der Honig het voor elkaar om na een doorbraak eerst tegen de paal op te lopen en vervolgens alsnóg de bal door de zwabberende mand te krijgen: 20-21. Op 56.14 ving Ruben dan toch weer eens een bal af, maar tot overmaat van ramp werd zijn pass richting het aanvalsvak kinderlijk eenvoudig door Boom onderschept die gelijk de felbegeerde gelijkmaker liet aantekenen (‘BOEM’ deed De Eendracht). Hoe was het toch mogelijk dat de meest stabiele factor dit seizoen, het boegbeeld, op zo'n cruciaal moment zo afschuwelijk de fout in ging?

 

Op 57.35 struikelde Jasper – zo laat videoanalyse zien, Visser had het juist – bij een reboundduel, waarna Jonker geheel vrijstaand kon aanleggen: 22-21. Jessica maakte nog gelijk, maar DOS’46 liet zich niet meer ontmoedigen en via wéér Van der Honig van afstand was het op 58:55 23-22. In de daaropvolgende Bennekomse aanval werd de bal al na één of twee passes onderschept en DOS’46 kon de wedstrijd uitspelen. Ruben maakte nog een overtreding die hem geel en een stip kostte, mogelijk om de bal nog één keer in het aanvalsvak te krijgen, maar waarschijnlijk vooral uit frustratie. Hoe dan ook: de stip werd door Van der Honig verzilverd en hij werd de held van de avond. DVO bleef achter. Ontgoocheld. Verslagen. Gedesillusioneerd. En zo nog wat negatieve voltooid deelwoorden.

 

Zuur was het verlies en zo verzuurd is daarom dit verslag. Gloort er dan geen hoop? Jawel: er zijn nog 20 punten te behalen. De slag is verloren, maar de oorlog woedt nog voort, zoals ze zeggen. Ruben heeft de hand in eigen boezem gestoken en zal gebrand zijn op eerherstel. En berg je dan maar! Mogelijk krijgen onze dames ook wat meer kansen tegen die van TOP/Wereldtickets.nl, de tegenstander van zaterdag. Steven (zaterdag ontroostbaar) komt wat beter los en een getergde Momo is tot veel in staat. Nochtans zal het voor Jacko prettig zijn als bijvoorbeeld Jan-Anne – zaterdag aan bed gekluisterd – er weer is. Zijn ervaring en positivisme hadden we in de heksenketel afgelopen zaterdag best kunnen gebruiken. Hij is bovendien een spits die het meer van acties op het scherpst van de snede moet hebben en minder van droge afstandsknallen zoals Steven. Dat zou nog wel eens van pas kunnen komen.

 

TOP is landskampioen, maar vanwege enkele spelersmutaties zijn ze nog geen schim van het team van vorig jaar (nog niet tenminste). Bovendien hebben ze dit weekend 3 wedstrijden gespeeld in Polen voor de Europa Cup. De eerste twee mogen we weliswaar als veredelde oefenpotjes beschouwen, maar wat ik ervan heb gehoord was de (gewonnen) finale tegen Boeckenberg een fysieke uitputtingsslag. En dan krijgen ze woensdag nog even KZ/Hiltex op bezoek. Mogelijk komt TOP dus wat vermoeid naar Bennekom.

 

Alsnog hebben ze natuurlijk wel een team dat in staat is tot mooie dingen. Qua dames hebben ze wat power moeten inleveren nu Christa en Brechtje Braunstahl weg zijn, maar qua heren zijn ze ook zonder Wim Scholtmeijer gevaarlijk. De Harmzen-broertjes blijven verdedigend sterk, Tim Heemskerk begint zich steeds meer te profileren als hoofdaanvaller en dan is Mick Snel er nog. Het wordt een lastige pot, maar dat zijn ze eigenlijk allemaal.

 

Komt allen naar de DVO-hal zaterdag en sleep onze selectie door deze moeilijke periode. Elke verheven stem en roodgeklapte hand is nodig!

 

Tim van Zoeren.